(مسأله 658): واجب است میت را طورى در زمین دفن کنند، که بوى او بیرون نیاید، و درندگان هم نتوانند بدنش را بیرون آورند، و اگر ترس آن باشد که جانور، بدن او را بیرون آورد، باید قبر را با آجر و مانند آن محکم کنند.
(مسأله 659): اگر دفن میّت در زمین ممکن نباشد، مى تواند بجاى دفن، او را در بنا یا تابوت بگذارد.
(مسأله 660): میّت را باید در قبر به پهلوى راست، طورى بخوابانند که جلوى بدن او رو بقبله باشد.
(مسأله 661): اگر کسى در کشتى بمیرد چنانچه جسد او فاسد نمى شود و بودن او در کشتى مانعى ندارد، باید صبر کنند تا در خشکى برسند، و او را در زمین دفن کنند. وگرنه، باید در کشتى غسلش بدهند و حنوط و کفن کنند. و پس از خواندن نماز میّت بنا بر احتیاط در صورت امکان او را در خمره بگذارند، و درش را ببندندو به دریا بیندازند، والاّ چیز سنگین بپایش بسته و به دریا بیندازند، و اگر ممکن است باید او را در جاى بیندازند، که فوراً طعمه حیوانات نشود.
(مسأله 662): اگر بترسند که دشمن قبر میّت را بشکافد و بدن او را بیرون آورد، و گوش یا بینى یا اعضاء دیگرى او را ببرّد چنانچه ممکن باشد باید به طورى که در مسأله پیش گفته شد، او را به دریا بیندازند.
(مسأله 663): مخارج انداختن در دریا و مخارج محکم کردن قبر میّت را در صورتى که لازم باشد، باید از اصل مال میّت بردارند.
(مسأله 664): اگر زن کافره بمیرد و بچه در شکم او مرده باشد، یا هنوز روح ببدن او داخل نشده باشد، چنانچه پدر بچه مسلمان باشد، باید زن را در قبر به پهلوى چپ پشت بقبله بخوابانند که روى بچه بطرف قبله باشد.
(مسأله 665): دفن مسلمان در قبرستان کفار و دفن کافر در قبرستان مسلمانان جائز نیست.
(مسأله 666): دفن مسلمان در جاى که بى احترامى به او باشد، مانند جائى که خاکروبه و کثافت مى ریزند، جایز نیست.
(مسأله 667): دفن میّت در جاى غصبى و در زمین که مثل مسجد براى غیر دفن کردن وقف شده، جایز نیست.
(مسأله 668): دفن میت در قبر مرده دیگر جائز نیست، مگر آنکه قبر کهنه شده و میّت اولى به کلى از بین رفته باشد.
(مسأله 669): چیزى که از میت جدا مى شود، اگر چه مو، ناخن و دندانش باشد، بنا بر احتیاط باید با او دفن شود، و دفن ناخن و دندان که در حال زندگى از انسان جدا مى شود، مستحب است.
(مسأله 670): اگر کسى در چاه بمیرد و بیرون آوردنش ممکن نباشد، باید در چاه را ببندند و همان چاه را قبر او قرار دهند.
(مسأله 671): اگر بچه در شکم مادر بمیرد و ماندنش در رحم مادر خطر داشته باشد، باید با آسانترین راه او را بیرون آورند، و چنانچه ناچار شوند که او را قطعه قطعه کنند اشکال ندارد، ولى باید بوسیله شوهرش اگر اهل فن است، یا زنى که اهل فن باشد، او را بیرون بیاورند و اگر ممکن نیست، مرد محرمى که اهل فن باشد و اگر آن هم ممکن نیست مرد نامحرمى که اهل فن باشد بچه را بیرون بیاورد و در صورتى که آن هم پیدا نشود، کسى که اهل فن نباشد مى تواند بچه را بیرون بیاورد.
(مسأله 672): هر گاه مادر بمیرد و بچه در شکمش زنده باشد، اگر چه امید زنده ماندن طفل را نداشته باشند، باید بوسیله کسانى که در مسأله پیش گفته شد، پهلوى چپ او را بشکافند، و بچه را بیرون آورند و دوباره بدوزند.