تذکیۀ حیوانات با صید اختصاص به حیوانات وحشی، ماهی و میگو و ملخ دارد، که احکام آنها در مسائل آینده ذکر میشود.[1]
[1] فروع کافی، ج 4، باب الذبح، ص 498، ح 6.
الف. صید حیوانات وحشی
مسأله 1293. حیوانات به دو گروه «اهلی» و «وحشی» تقسیم میشوند و حلال شدن حیوان با صید و شکار، مخصوص حیوانات وحشى است.
منظور از «وحشی»، هر حیوان غیر اهلی است که انسان معمولاً بدون چارهاندیشی و به کار بردن ابزار، نمیتواند آن را به آسانی در اختیار گیرد مثل آهو، گوزن، کبک و بز کوهی.
بنابراین، حیوانات حلال گوشت اهلى مانند گاو، گوسفند، شتر، مرغ با شکار حلال نمىشوند؛ مگر اینکه حیوان اهلى، وحشى شده باشد، که در این صورت در حکم حیوانات وحشی است.
مسأله 1294. اگر حیوانی که در اصل وحشى بوده مانند آهو یا کبوتر، به سبب تربیت کردن اهلى گردد، با شکار حلال نمىشود.
مسأله 1295. حیوان وحشی که توانایی فرار یا پرواز ندارد – مانند بچّۀ چهارپایان یا جوجۀ پرندگان وحشی یا حیوان وحشی زخمی شده که قدرت حرکت ندارد – با شکار حلال نمیشود.
بنابراین، اگر فرد به طرف کبوتر وحشی و جوجهاش تیراندازى کند و هر دو بمیرند، کبوتر حلال و جوجه حرام مىباشد.
منظور از «وحشی»، هر حیوان غیر اهلی است که انسان معمولاً بدون چارهاندیشی و به کار بردن ابزار، نمیتواند آن را به آسانی در اختیار گیرد مثل آهو، گوزن، کبک و بز کوهی.
بنابراین، حیوانات حلال گوشت اهلى مانند گاو، گوسفند، شتر، مرغ با شکار حلال نمىشوند؛ مگر اینکه حیوان اهلى، وحشى شده باشد، که در این صورت در حکم حیوانات وحشی است.
مسأله 1294. اگر حیوانی که در اصل وحشى بوده مانند آهو یا کبوتر، به سبب تربیت کردن اهلى گردد، با شکار حلال نمىشود.
مسأله 1295. حیوان وحشی که توانایی فرار یا پرواز ندارد – مانند بچّۀ چهارپایان یا جوجۀ پرندگان وحشی یا حیوان وحشی زخمی شده که قدرت حرکت ندارد – با شکار حلال نمیشود.
بنابراین، اگر فرد به طرف کبوتر وحشی و جوجهاش تیراندازى کند و هر دو بمیرند، کبوتر حلال و جوجه حرام مىباشد.