امر به معروف و نهی از منکر

س 1: با توجه به اینکه امر به معروف و نهی از منکر مراتبی دارد علماء و طلاب و مؤمنین تا کدام مرتبه‌اش میتوانند امر به معروف و نهی از منکر کنند مثلاً‌ زدن و بدست قانون دادن را هم اجازه دارند یا نه؟
ج: علماء و مبلغین امر به معروف و نهی از منکر را لسانا انجام دهند ولی زدن وتعزیر احتیاج به دستور مجتهد جامع الشرائط دارد.

 

س 2: اگر یک نفر پیرو مکتب اهل بیتٹ نماز و روزه را عمداً‌ ترک کند در حالیکه معتقد است معاشرت با آنها چگونه است:
ج: این گونه اشخاص را امر به معروف و نهی از منکر کنند اگرمنکر نماز و روزه نباشند و شهادتین بر زبان جاری کنند نجس نیستند و معاشرت با آنها اشکال ندارد مگر اینکه ترک معاشرت موجب هدایت او بشود که در این صورت باید ترک معاشرت کند.

 

س 3: آیا جهاد، و امر به معروف و نهی از منکرو عتق رقبه، مشروط به نیّت هستند یا خیر؟ چنانچه باشند به دلیل فقهی آن راهنمایی فرمایید.
ج: امر به معروف و نهی از منکر از واجبات توصلیه است که در صحت آن‌ها قصد قربت لحاظ نشده اگر چه ثواب بدون نیت و قصد قربت بر آنها مترتب نمی‌شود غرض از آن دو قطع فساد و اقامه فرائض است چنانچه در روایات این باب تصریح شده است و این غرض بدون قصد قربت هم حاصل می‌شود و درصورت شک مقتضی اطلاق و اصول هم توصلیت است.
امّا عتق رقبه درصحت آن قصد قربت لحاظ شده و روایات کثیره برآن دلالت دارد:
«عن ابی عبداللهٷ انه قال: لاعتق الاّ ما ارید به وجه الله تعالی»
در روایت دیگر از امام صادقٷ وارد شده: «لاعتق الاّ ماطلب به وجه الله عزوجلّ.»

 

س 4: تعداد ازمحصلین شیعه که در کشورهای غربی به تحصیل اشتغال دارند نمی‌توانند مسائل شرعیه شان را رعایت کنند و در صورت صرف نظر از بورسیه نمی‌توانند بار دیگر چنین شانس را به دست آورند و ممکن است محروم از تحصیلات شوند آیا از نظر شرعی ترک تحصیل واجب است یا خیر؟
ج: شما می‌توانید هم تحصیل کنید و هم مسایل شرعیه تان را رعایت کنید نهایت یک مقدار مشکل است اگر رعایت مسائل شرعیه امکان نداشته باشد از نظر اسلام آنچه مهمتر است باید مسائل شرعیه را رعایت کنید اگر چه موجب ترک تحصیل شود.

 

س 5: علماء و مؤمنان از باب امر به معروف و نهی ازمنکر در کتک زدن و تعزیر کردن تا چه حد اجازه دارند؟
ج: وظیفه علماء امر به معروف و نهی از منکر است. تعزیر کردن نیاز به دستور مجتهد جامع الشرایط دارد.