مسأله 1320. آنچه را انسان به قصد تقرّب به پرودگار متعال بذل کرده و انفاق مینماید، صدقه محسوب میشود؛
مانند مالی که به شخص دیگر به قصد قربت میدهد یا مالی که به مسجد، حسینیّه، مؤسّسۀ خیریّه، قربةً الی اللّه میپردازد یا مالی را که برای اطعام فقرا و ایتام، معالجۀ بیماران به قصد قربت هزینه میکند یا مالی را قربةً الی اللّه وقف میکند یا طلب خویش از بدهکار را به قصد قربت بخشیده و وی را بریء الذمّه مینماید.[1]
مانند مالی که به شخص دیگر به قصد قربت میدهد یا مالی که به مسجد، حسینیّه، مؤسّسۀ خیریّه، قربةً الی اللّه میپردازد یا مالی را که برای اطعام فقرا و ایتام، معالجۀ بیماران به قصد قربت هزینه میکند یا مالی را قربةً الی اللّه وقف میکند یا طلب خویش از بدهکار را به قصد قربت بخشیده و وی را بریء الذمّه مینماید.[1]
[1]. احکام مذکور در این فصل – به استثنای مسائل«1333 و 1334» – مربوط به صدقات مستحبی است و احکام صدقات واجب مانند زکات مال، زکات فطره و ردّ مظالم و کفّارات، در فصل مربوط به آنها بیان شده است.