مسأله 800. کسی که از فقیر – چه سیّد و چه عام – طلبکار است، نمیتواند طلب خود را بابت سهم مبارک امام(علیه السلام) حساب کند، حتّی اگر مستحقّ، ناتوان از ادای بدهیش باشد،[1] مگر آنکه وضعیّت مستحقّ با قطع نظر از بدهی مذکور، طوری است که مورد مصرف سهم مبارک امام(علیه السلام) باشد – مانند اینکه برای نیازهای ضروری زندگیش درمانده شده است – که در این صورت با اجازه از حاکم شرع یا نمایندۀ وی – با توضیحی که در مسألۀ «796» بیان شد – میتواند به مقدار استحقاق شرعی (مانند رفع نیاز ضروری) به وی از سهم مبارک امام(علیه السلام) بدهد و بعد از قبض مستحقّ، میتواند آن را بابت بدهی خود به او برگرداند.
[1]. بلکه در صورت عدم تمکّن مالی بدهکار، طلبکار حقّ مطالبۀ طلبش را ندارد و باید صبر کرده و به وی مهلت دهد تا بعداً حسب توانایی مالی بدهیش را بپردازد.