مسأله 140. کالایی که فروخته میشود (مَبیع) و عوضی که دریافت میگردد (ثمن)، باید – علاوه بر مواردی که در مبحث «معاملات باطل و حرام» ذکر شد -[1] دارای شرایط ذیل باشند:
1. مالی که فروخته میشود (مبیع)، «خود شیء» (عین) باشد، نه منفعت یا عمل یا حقّ؛
2. مقدار آنها با وزن یا پیمانه یا تعداد یا متراژ و مانند اینها معلوم باشد؛
3. خصوصیّات آنها که موجب اختلاف قیمت میشود، معلوم باشد؛
4. فرد دیگری در آن حقّی نداشته و «مِلک طِلْق» باشد؛
5. قابل تحویل باشند.
احکام این شرایط، در مسائل آینده ذکر میشود.
1. مالی که فروخته میشود (مبیع)، «خود شیء» (عین) باشد، نه منفعت یا عمل یا حقّ؛
2. مقدار آنها با وزن یا پیمانه یا تعداد یا متراژ و مانند اینها معلوم باشد؛
3. خصوصیّات آنها که موجب اختلاف قیمت میشود، معلوم باشد؛
4. فرد دیگری در آن حقّی نداشته و «مِلک طِلْق» باشد؛
5. قابل تحویل باشند.
احکام این شرایط، در مسائل آینده ذکر میشود.
[1]. منظور از موارد مذکور بهطور اجمالی عبارتند از «معاملۀ اشیای نجس»، «معاملۀ مال غصبی»، «معاملۀ اشیائی که ارزش مالی ندارند»، «معاملۀ وسایل حرام»، «معاملۀ دارای غشّ» و «معاملۀ ربوی» که توضیح مفصّل آنها قبلاً ذکر شد.