مسأله 239. اگر مهریه به صورت دین در ذمّۀ زوج باشد، حکم سایر بدهیها در مورد آن جاری میشود.[1]
بنابراین، اگر مدّتدار نبوده یا مدّتدار بوده و زمان پرداخت آن فرا رسیده، زوجه میتواند آن را مطالبه نماید و بر زوج واجب است در صورت توانایی مالی، آن را بپردازد؛ ولی چنانچه توانایی مالی نداشته باشد، زوجه باید به وی مهلت دهد.
شایان ذکر است، در این حکم فرقی بین «مهریۀ عند المطالبه» و «مهریۀ عند الاستطاعه» نیست[197].
بنابراین، اگر مدّتدار نبوده یا مدّتدار بوده و زمان پرداخت آن فرا رسیده، زوجه میتواند آن را مطالبه نماید و بر زوج واجب است در صورت توانایی مالی، آن را بپردازد؛ ولی چنانچه توانایی مالی نداشته باشد، زوجه باید به وی مهلت دهد.
شایان ذکر است، در این حکم فرقی بین «مهریۀ عند المطالبه» و «مهریۀ عند الاستطاعه» نیست[197].
[1]. تفصیل احکام بدهیها در جلد سوّم فصل «دین» ذکر شد. همچنین، در صورت مفلّس شدن شوهر و صدور حکم حَجْر توسط حاکم شرع، پرداخت مهریهای که به صورت دین در ذمّه شوهر است حکم سایر دیون را دارد و بر ادای سایر بدهکاریهایی که شوهر به دیگران دارد مقدّم نیست.
[2]. هرچند مهریۀ «عند المطالبه» و «عند الاستطاعه» از لحاظ قانونی، تفاوتهایی با هم دارند.