مسأله 1094. اگر انسان مالی را به شخصی بدهد و او را وصیّ خود قرار دهد تا آن را بعد از وفاتش به مصارفی که معیّن کرده برساند، چنانچه وصیّ بداند وصیّت مذکور بیشتر از ثلث اموال متوفّیٰ در هنگام وفات نیست، واجب است به وصیّت عمل نماید؛
امّا اگر نداند وصیّت مذکور بیشتر از ثلث است یا کمتر یا مساوی ثلث، یا بداند که وصیّت مذکور بیشتر از ثلث است، ولی احتمال عقلایی دهد که ورثۀ متوفّیٰ آن را اجازه دادهاند یا بداند که ورثۀ متوفّیٰ آن را اجازه ندادهاند، ولی احتمال عقلایی دهد وصیّت از مواردی است که از اصل مال پرداخت میشود – مانند دیون متوفّیٰ – اجرای وصیّت مذکور محلّ اشکال است و مراعات مقتضای احتیاط در مورد آن ترک نشود.
امّا اگر نداند وصیّت مذکور بیشتر از ثلث است یا کمتر یا مساوی ثلث، یا بداند که وصیّت مذکور بیشتر از ثلث است، ولی احتمال عقلایی دهد که ورثۀ متوفّیٰ آن را اجازه دادهاند یا بداند که ورثۀ متوفّیٰ آن را اجازه ندادهاند، ولی احتمال عقلایی دهد وصیّت از مواردی است که از اصل مال پرداخت میشود – مانند دیون متوفّیٰ – اجرای وصیّت مذکور محلّ اشکال است و مراعات مقتضای احتیاط در مورد آن ترک نشود.