مسأله 1040. اگر فردی وصیّت تملیکی به مالی برای بچّۀ نابالغ نماید، ولی ولایت در تصرّف مال مذکور را برای شخصی غیر از ولیّ شرعی وی قرار دهد، برای شخص مذکور ولایتی بر مال بچّۀ نابالغ ثابت نمیشود و ولایت با ولیّ شرعی[1] اوست؛
امّا اگر وصیّت عهدی نماید که مال مذکور نزد آن شخص باقی مانده تا بچّۀ نابالغ، بالغ شده و پس از بلوغ آن را به وی هبه کرده و ببخشد، اشکال ندارد؛
همین طور، اگر وصیّت عهدی نماید که آن شخص مال مذکور را بدون هبه و بخشش، برای بچّۀ نابالغ هزینه نماید، مثلاً با آن خوردنی یا آشامیدنی تهیّه کرده و در اختیار کودک قرار دهد، در صورتی که این امر منافات با حقّ ولایت و حضانت کودک نداشته باشد، اشکال ندارد.
امّا اگر وصیّت عهدی نماید که مال مذکور نزد آن شخص باقی مانده تا بچّۀ نابالغ، بالغ شده و پس از بلوغ آن را به وی هبه کرده و ببخشد، اشکال ندارد؛
همین طور، اگر وصیّت عهدی نماید که آن شخص مال مذکور را بدون هبه و بخشش، برای بچّۀ نابالغ هزینه نماید، مثلاً با آن خوردنی یا آشامیدنی تهیّه کرده و در اختیار کودک قرار دهد، در صورتی که این امر منافات با حقّ ولایت و حضانت کودک نداشته باشد، اشکال ندارد.
[1]. منظور از «ولیّ شرعی» پدر و پدربزرگ پدری بچّۀ نابالغ و در صورت فقدان آن دو، وصیّ و قیّمی که از طرف آنان قرار داده شده و در صورت عدم وجود وصیّ و قیّم، حاکم شرع میباشد؛ تفصیل احکام اولیاء در جلد سوّم، فصل «حَجْر» ذکر شد.