مسأله 471. برای تأمین نفقات خویشاوند (در موارد واجب)، لازم نیست این امور به ملکیّت فرد واجب النّفقه در آید؛ بلکه کافی است اشیای مورد نیاز وی را – اعم از اموال مصرفی و غیر مصرفی – در اختیارش قرار داده و اجازۀ تصرّف و استفاده از آنها را به او بدهد.
شایان ذکر است، در این فرض، فرد مذکور نمیتواند آن اموال را بدون رضایت مالکش در اختیار شخص دیگری قرار داده یا به وی ببخشد.
مسأله 472. برای تأمین نفقات خویشاوند (در موارد واجب) لازم نیست غذا و مانند آن به محلّ سکونت وی فرستاده شود و تهیّۀ آن در نزد خود فرد (نفقه دهنده) برای استفادۀ او کافی است؛ مگر آنکه برای او (خویشاوند) عذری – مانند بیماری یا دوری راه – باشد که نتواند نزد فرد نفقه دهنده بیاید یا این کار برایش مشقّت فوقالعاده که معمولاً تحمّل نمیشود (حَرَج) داشته باشد.
شایان ذکر است، در این فرض، فرد مذکور نمیتواند آن اموال را بدون رضایت مالکش در اختیار شخص دیگری قرار داده یا به وی ببخشد.
مسأله 472. برای تأمین نفقات خویشاوند (در موارد واجب) لازم نیست غذا و مانند آن به محلّ سکونت وی فرستاده شود و تهیّۀ آن در نزد خود فرد (نفقه دهنده) برای استفادۀ او کافی است؛ مگر آنکه برای او (خویشاوند) عذری – مانند بیماری یا دوری راه – باشد که نتواند نزد فرد نفقه دهنده بیاید یا این کار برایش مشقّت فوقالعاده که معمولاً تحمّل نمیشود (حَرَج) داشته باشد.