3. خصوصیّات کالا و قیمت آن (مبیع و ثمن) معلوم باشد

مسأله 156. خصوصیّات و صفات کالایی که فروخته می­شود (مبیع) و همین طور عوض آن (ثمن)، مانند رنگ، طعم، مرغوب بودن و مرغوب نبودن، ماندگار بودن و ماندگار نبودن و… چنانچه طوری است که اطلاع از آنها در معامله عرفاً اهمیّت داشته باشد – که غالباً این گونه صفات، موجب تفاوت در قیمت کالا به مقدار قابل توجّه می‌باشد – باید هنگام معامله معلوم باشد.[1]
معیّن شدن خصوصیات کالا، گاه با توصیف صورت می‌گیرد و گاه با مشاهده و مانند آن.
مسأله 157. اگر صفات و خصوصیّاتی که عرفاً – با توضیح مسألۀ قبل – مورد اهمیّت است، در زمان معامله برای دو طرف یا یکی از آنان معلوم نباشد، معامله باطل است و این خصوصیّات در کالاها، بلکه در معاملات مختلف، متفاوت است؛
مثلاً ممکن است در خرید یک اتومبیل، اطلاع از جنس و نوع لاستیک یا ضبط ماشین، عرفاً اهمیّت نداشته باشد، امّا برای خرید یک حلقه لاستیک یا یک عدد ضبط ماشین – به تنهایی- دانستن جنس و نوع آنها لازم است.[2]
مسأله 158. اگر برخی از خصوصیّات – مانند رنگ کالا در معاملۀ برخی از اجناس- طوری است که هرچند اطلاع از آن عرفاً با توضیحی که در مسألۀ «156 و 157» ذکر شد، اهمیّت ندارد، امّا تمایل برخی از افراد نسبت به بعضی از رنگ­ها بیشتر و به برخی دیگر کمتر باشد، باز هم دانستن آن خصوصیّت در آن معامله لازم نیست.
مسأله 159. اگر مشتری شرط کند کالا دارای ویژگی و صفتی باشد، هرچند هنگام خرید، اطمینان به وجود آن ویژگی نداشته باشد، معامله صحیح است[3] و در این گونه موارد اطلاع از اوصاف، شرط صحیح بودن معامله نیست.[4]