مسأله 1297. اگر کسی که مال را به دیگری میبخشد، در بخشش و هبۀ خود، قصد تقرّب به پروردگار متعال داشته باشد، هبه لازم بوده و قابل رجوع نیست.[1]
مسأله 1298. اگر فردی مال خویش را به مؤسّسۀ خیریه، مسجد، حسینیّه و مانند آن به قصد تقرّب به پروردگار متعال هبه نماید یا مالی را جهت عزاداری حضرت ابا عبداللّه الحسین(علیه السلام) یا اطعام فقرا و مانند آن با قصد قربت اهدا نماید، هبه لازم محسوب شده و نمیتواند آن را پس بگیرد.
مسأله 1298. اگر فردی مال خویش را به مؤسّسۀ خیریه، مسجد، حسینیّه و مانند آن به قصد تقرّب به پروردگار متعال هبه نماید یا مالی را جهت عزاداری حضرت ابا عبداللّه الحسین(علیه السلام) یا اطعام فقرا و مانند آن با قصد قربت اهدا نماید، هبه لازم محسوب شده و نمیتواند آن را پس بگیرد.
[1]. در این مورد، مسائل دیگری نیز وجود دارد که در فصل «صدقه» ذکر میشود.